Impressie van het stuk – hoe klinkt het?

Por la Tierra – Er bij zijn is alles

Zachtjes, bijna verlegen klinken de eerste akkoorden van de gitaar. Allesbehalve zachtjes klinkt de eerste inzet van de flamencozanger: “Mijn ziel is in rouw, mijn vertrouwen in de mensheid vervaagt”. De uithaal van de zanger klinkt als een vraag. Zijn melodie speelt met majeur en mineur alsof alles ten goede, maar ook ten kwade kan keren.

Dan de inzet van het koor in het Requiem, Dales descanso eterna in het Spaans. Aan het geestesoog ontvouwt zich een tafereel van heiligenbeelden in een processie die in gestaag tempo aan de toeschouwer voorbijtrekken. Klanken die voor onze Nederlandsche oortjes even wat vriendelijker overkomen. En toch zijn daar af en toe die vreemde, bijtende dissonanten die niet in ons klankidioom passen. Waar luisteren we naar?

In ‘Dies Irae’ wordt het duidelijk; het is kiezen of delen. In dit Requiem wordt niet een persoon ten grave gedragen, maar als we niet uitkijken onze aarde. Ingewikkelde ritmische patronen in zang en slagwerk. Gebruik van de hele-toonstoonladder in de dalende lijnen van het koor, leidend naar……? De solo’s vormen een betoog, een cri du coeur: “waar zijn we in godsnaam mee bezig, wat doen we onze aarde aan?”. ‘Recordare’ klinkt melancholisch, breekbaar, het koor vraagt om verlossing zijn op de dag des oordeels. Zijn we daar al zo dichtbij?

De echte aard van flamenco is, denk ik, het meest hoorbaar in Confutatis en Lacrymosa. De flamenco-zang klinkt alsof deze volledig wordt geïmproviseerd. Toch is dat niet helemaal zo; de noten liggen redelijk vast, zelfs de omspelingen, maar….. ritmisch is de zanger vrij en laat zich leiden door de emotie die zijn tekst op dat moment bij hem oproept. Dat maakt dat iedere kras op de stem, zucht of snik op dat moment uniek en oprecht is. Er is op dat moment sprake van een persoonlijke verhouding van de solist tot de tekst, juist dat maakt dat hun zang door merg en been gaat.Een opname is niks, er bij zijn alles!

Het grote vuurwerk zit toch in de delen met koor, met ‘Sanctus’ als hoogtepunt. Het koor is vooral klankbord: een moment vormen zij het commentaar, dan weer plaatsen hun harmonieën de tekst in een emotioneel kader. ’Cordero de Dios’ is daar een bijzonder mooi voorbeeld van.

En het kinderkoor? L’Esperanza!

(Marisa)

Hieronder een audio impressie van het stuk.

 

2 reacties

  1. Harry van Braak schreef:

    Voorstelling vandaag in Aphion met Rob Vermeulen. Indrukwekkend en indringend. Geweldig in 1 woord.

  2. Joos hassing schreef:

    Geweldig! Ik vind het een prachtig stuk. Ritmisch, melodisch en harmonisch ongelooflijk. Tranen in de ogen.
    Moeilijk maar zooo mooi.
    Is er een cd van? Zo ja dan wil ik die onmiddellijk bestellen. Ik wens u veel succes met dit schitterende initiatief.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *